Gözlerine Dair Bir Teeni

Metin Tonbul

Yürümekle başlayalım aydınlığa doğru
Hevesle, dilimizde müşterek bir yemin
Serin bahçelerde ikrar ile hâkim
Tek çehre belirir ebediyen
Yerimiz dar, lakin
Saklı bilgilerin ulaştığı menzilin
Gözlerine yakınlığı kadardır ömür


Kaçak değiliz zira kalktığımız yer
Yavan lehçelerin yükselttiği öfkeyle daimdir
Koynumuzda semaya açılan yeni
Mağrur ve cömert bir ruha işleyen
Serdetmeye şayan intizam temrinleri
Bir de sabah hoşnutluğu gözlerinden yayılan
Dağıldığı vakit yolların buğusundaki efkâr
Gerisi laf ü güzaf kalıyor


Ardımız sıra uzanan kaleler, güz bulutları
Merdiven dayayalım göğe
İlerledikçe, bu kendi benliğimiz
Aynalara şifa verecek ama
Ölmeye matuf
Sırrı aşina kılalım hınzır çocuklara
Çünkü onlara kalsa gözlerin
Sadece ışık verir, ulaşmaz yarınlara


Gökte dingin iklimlerin, bize dair saygılı
Ve temkinli bakışında bir imkân
Bu imkânı terk etmekle mahir
Bir damla süzülecek alnımızdan suya
Üretken kılacak etraftaki renkleri
Yürümekle başladık üstelik
Yürümekle aşınmaz aydınlığın teni

Geri