İp
M. Meyra
Ruhumun karanlık suları; dalga kıyıya vurdukça, kirler nasıl da yüzeye çıkıyor.
Yüzüyorum o sularda. Kalbim ne kadar dayanır soluksuzluğa!
Bir nefes almak ister insan.
İzin vermezse dalga, boğulurum gecenin örttüğü o kirli sularda.
Bir ip attık sana, beyaz. Karanlıkta görebilesin diye, kirden ayırt edebilesin.
Eğer ki yakalayabilirsen sıkı tut. Sakın bırakma, görmesen de dalga üzerini örtse de…
Ama Gerçekten kurtulmak istiyorsan asıl bütün gücünle!
Asıl ki dalgalar seni kıyıya, o pisliklerle fırlatmasın.
Gün doğdu, her yer sessiz sakin yüzerek vardım kıyıya. Hiç yorulmadım.
Yokuşu da çıktım. Düzlükteyim. Biraz yoruldum ama tatlı bir yorgunluk. Hepsi bitti;
Taş, diken, çamur, yara, bere ne varsa aşağıda kaldı.
Teşekkür ederim ama bırakıyorum artık ipini.
Durgun suyun sessizliği. Aldanma! Şimdi ipi tutmak bile yetmez.
Girmelisin cam küreye; orada kimse seni görmeyecek, sen herkesi göreceksin
Ve ben, tamam demeyene kadar çıkma. Fırtına her şeyi götürecek, bir tek sen kalacaksın.
Düşünme ya da düşün ve hatırla bir ip atmıştık sana.
Korkutuyorsun beni oysa mutluyum martılarla.
Çok yol kat ettim, çok bedel ödedim. Artık kalmalıyım burada.
Belki de hiç yoktu ip. Talihimle vardım buraya
Bir ip atmıştık sana, sen en dipteyken, görmesen de sıkıca tut diye.
Sakın çıkma oralara! Onlar ki seni ayakların altındaki çukura götürürken
Omuzlarda taşıdılar
Bu sıcak vücutla da girilmez ki soğuk mezara.
Hem mezarlar aşağıda olmaz mı?
Yoksullarınki aşağıda, firavunlarınki yukarıda olur.
