Gece Yolculuğu
Ali Osman Kurun
Anneme...Kızıl testilerle toprakta saklanan
Kış karı bembeyaz yaz ortasında,
Yazdan biriktirilmiş güller kavanozlarda kışın;
İnsan, özlemek kaybettiği her şeyi
Bir çocuk ümidiyle koşulan
Teldolaplar boş bulunurken, bulunamazken artık.
Telefon tellerinden taşınır cızır cızır yalnızlıklar
Şehirlerden şehirlere yol boylarınca,
Uzun gecelerde uykular bir siyah yamalı bohçadır.
Hasretin sisinde gömülür kalır,
Melâlli ışıklar bir karasabandır kör ve paslı...
Dağlara sessizliğin kurşunu dökülür sürekli.
Az mı gelir keder ki ağaçlar dağıtır durur?
Hangi dert paylaştıkça artar ki?
Kaç insan mezarsız ölür?
Değince başlar bir sonbahar toprağına
Acı olur yüzler mezar taşlarından bile;
Geride kalan yollar güllerle örtülür...
